maandag 27 maart 2017

Het eiland Marken


De wandeling die we vandaag maakten met blogvriendin Jeanne en haar man stond al even in de agenda. Wel een beetje kort voor ons vertrek naar Frankrijk maar dat kwam door die druk bezette man van mij. Wat was ik blij dat we hem ondanks ons drukke schema toch maakten. Het weer kon niet beter en wat is het eiland Marken mooi. We dronken eerst koffie bij Jeanne en reden daarna naar de dijk die Marken sinds 1957 met het vaste land verbindt. Daar parkeerden we de auto en namen het voetpad dat ons van de dijk naar de oevers van het IJsselmeer voerden. Zo konden we het hele eiland rond lopen. Op de foto's zijn goed de werven te zien, kunstmatige verhogingen waarop de huizen in plukjes bij elkaar staan.


De vuurtoren op het meest oostelijke punt van het eiland. Die is gebouwd in 1700 en leek vanuit de verte op een paard. 'Het Paard van Marken' werd in 1839 omgebouwd tot de huidige ronde toren en is nog steeds in functie. Op het hek voor de vuurtoren zagen we dit bord. Het duurde even voordat we doorhadden wat hier verboden is. Er mogen geen drones vliegen in de buurt van de vuurtoren.


De eerste buslading toeristen liep al rond op Marken maar er was nog genoeg plek om op een zonnig terras wat te drinken. Weer een heerlijk dag achter de rug op een echt Hollands plekje. Maar dit is voorlopig toch echt de laatste wandeling op vlakke ondergrond, de volgende wandeling is in de bergen van de Ardèche. 




zondag 26 maart 2017

Hollandser kan niet

Het laatste couplet van het beroemde gedicht van Marsman staat hier in steen gebeiteld.  Keer op keer heeft de mens hier tegen stormvloeden moeten vechten. Wandelend door de Eempolder, over boerenland en dijken, op de grens van hoog naar laag, van zand naar klei. De vergezichten zijn hier mooi, Hollandser kan niet,




We lopen richting Spakenburg en komen nog een mooi trafohuisje tegen maar ook een tuin waar allerhande voorwerpen staan die als vogelhuisje kunnen dienen. Een grasstrook tegen een muur nodigt uit voor een pauze, de laatste mueslibollen worden opgegeten.



In Spakenburg is het druk, een wedstrijd van de IJsselmeervogels staat op het punt te beginnen. In de binnenhaven die goed gevuld is met gerestaureerde botters veel mensen die met een ijsje in de hand lopen te genieten van het weer.  



Verder gaat het, langs de voormalige Zuiderzee, met het geluid van de weidevogels in onze oren, naar stoomgemaal Hertog Reijnout waar we onze auto terug vinden. Dit is het, wat het Zuiderzeepad betreft, voorlopig. We hebben dit langeafstandspad deze winter vier keer twee dagen gelopen en 170 km afgelegd. Een mooi gemiddelde. Van het najaar pakken we dit mooie pad weer op. 


zaterdag 25 maart 2017

Van Muiderberg naar Eemnes

Vanuit Muiderberg liepen we gisterochtend met stralend weer richting Naarden. Eerst nog over een dijk waar we doorlopend met behulp van deze opstapjes over hekken moest stappen. Mooie doorbraakkolken herinneren aan de kracht van het zeewater.


Naarden met zijn prachtige vestingwallen en een mooi oud stadscentrum. Prima plek om lekker koffie te drinken. Ik laat de foto's voor zichzelf spreken.






Eenmaal buiten de stad konden we aan deze bomen zien dat het duidelijk voorjaar is. We wandelden verder over de hogere zandgronden van ’t Gooi, over de Tafelbergheide  naar Blaricum.



Het beschermde dorpsgezicht van deze plaats is een van de gaafste boerendorpen van ’t Gooi. Prachtige boerderijen, bijna allemaal verbouwd tot woonhuis. Veel leilinden langs de gevels en prachtige beukenhagen rondom. Bij ijssalon De Hoop schoven we aan in een lange rij om van het overheerlijke ijs te mogen proeven. Verfrist liepen we de laatste kilometers naar Eemnes.


vrijdag 24 maart 2017

Zuiderzeepad

We lopen vandaag en morgen weer een stuk van het Zuiderzeepad. Morgen en overmorgen verslagen van beide dagen. Zoals het er nu naar uitziet gaan we mooi weer hebben, geluksvogels die we zijn.

donderdag 23 maart 2017

Ooit een klein conifeertje

Dit is nu een goed voorbeeld hoe een leuk klein struikje uit kan groeien tot een kolossale boom terwijl dat eigenlijk helemaal niet de bedoeling was. Ooit aangeplant door onze buurman Kees, weliswaar op onze grond maar daar had hij toestemming voor. De bebouwing aan de linkerkant is onze verhuurde winkel met werkplaats. Er zitten geen deuren aan deze kant, wel ramen en deze uit de kluiten gewassen conifeer begon te veel licht weg te nemen. Vanmorgen heeft Mart samen met buurman Kees de boom geveld en alles afgevoerd naar het afvalbrengstation in Gouda. Kees kijkt met zijn huis uit op deze kant en gaat het perkje opknappen met een mooi hekje ervoor. We zijn er niet meer bij als hij dat doet maar deze buurman kennende komt dat dik in orde. Hij is altijd aannemer geweest en leverde vakwerk af.


woensdag 22 maart 2017

Boeken van Piet

Ik weet niet hoe het met jullie zit maar ik krijg van dit weer ontzettende tuinkriebels. Blijkbaar had schoondochter Chris er ook last van want ze belde om wat advies over planten te vragen. Ze was vandaag vrij en heerlijk in haar tuin bezig. Die grote lap is gedeeltelijk nog een woestenij en het is aan haar om er iets van te maken. Ik snuffelde in mijn boekenkast en nam deze twee boeken voor haar mee toen ik er even koffie ging drinken. Méér Droomplanten en Ontwerpen met planten, beide schitterende boeken en nog steeds verkrijgbaar. Ik schrok alleen wel van de prijs toen ik even bij Bol.com keek. De bekende tuinarchitect Piet Oudolf heeft aan beide boeken meegewerkt. Jaren geleden bezocht ik met een vriendin zijn tuinen in Hummelo, het staat nu nog op mijn netvlies, zo mooi. Kijk maar even naar onderstaande foto. Ook heb ik eens een lezing van hem bijgewoond, wat een inspirerende man.


dinsdag 21 maart 2017

Mooi geheel

Toen Mirjam en ik verleden week in Schoonhoven in dat leuke woonwinkeltje, Pand 96, liepen te struinen zagen we deze prachtige vaas op een tafeltje staan. Veel te laag geprijsd voor zo'n mooie vaas, daar waren we het alle twee over eens. Maar om hem nu te kopen, we moesten nog een heel stuk lopen, nee toch maar niet. Maar die vaas bleef in mijn hoofd spoken en een dag of twee later heb ik gebeld of ie er nog stond en ben hem toen gaan halen.

Hij stond mooi op die antieke side-table dat wel, maar een beetje leeg. Bij de bloemenwinkel in het dorp vond ik de takken met blaadjes, echt namaak, en ter compensatie heb ik er een paar boomtakken bij gestoken. Ik moet er telkens even naar kijken, zo mooi vind ik het geheel.


maandag 20 maart 2017

Gardeners' World

Ik las ergens, weet niet meer waar, dat Gardeners' World op BBC 2 weer was begonnen.Het wordt op vrijdagavond om 21.30 uur uitgezonden maar wij kunnen helaas die zender niet ontvangen. Niet getreurd, op YouTube staan de filmpjes, er zijn inmiddels twee uitzendingen geweest. Vanmorgen, Mart was gaan fietsen, lekker zitten genieten achter mijn laptop. Van de prachtige tuinen die je voorgeschoteld krijgt, het heerlijke Engels, de sfeer en natuurlijk de goede adviezen. Hier lust ik wel pap van. Ik ga iedere week kijken.

zondag 19 maart 2017

Het verdriet van mijn moeder

Na de dood van mijn moeder elf jaar geleden kreeg ik een mapje met papieren in mijn bezit die te maken hadden met mijn jong gestorven zusje. Drie weken na de dood van mijn moeder stierf een andere zus en de weken erna waren zwaar. De papieren verdwenen in een doos en raakten in de vergetelheid. Totdat ik vanmorgen iets zocht en dat mapje weer tegenkwam. Het blijkt dat mijn moeder alles heeft bewaard wat met dat overlijden in 1952 te maken had. Zelfs de rekening van de taxi naar het ziekenhuis zat erbij. Ontroerende handgeschreven condoleancebrieven, ook uit het buitenland, ik heb ze allemaal zitten lezen.


Wij wisten natuurlijk wel dat ons zusje gestorven was, er stond altijd een foto van haar in de huiskamer. Maar over het gebeuren zelf werd niet gesproken terwijl wij mijn moeder toch heel open was. Ik heb deze papieren ook nooit gezien, dit moet ze goed verstopt hebben, ze hield het voor zichzelf. Als laatste bladerde ik door dit plakboekje terwijl de tranen over mijn wangen stroomden. Niet van verdriet om mezelf, ik heb mijn zusje amper gekend, maar om het verdriet van mijn moeder.





zaterdag 18 maart 2017

Zakjes zaad

Ze had het beloofd, Heidi van de blog Het huis van tante Alice. Aan het eind van de zomer vertelde ik op mijn blog dat ik een volgende zomer graag tomaten wilde die allerlei kleurtjes zouden hebben. Heidi reageerde met de belofte dat zij wel zaad zou sturen. Gisteren mocht ik een envelop open maken met de inhoud die jullie hierboven zien. Op de pagina's informatie over de verschillende rassen en zaaiinstructies. Hieronder alle zakjes met tomatenzaad en bovendien nog wat zakjes met bloemenzaad. Ik ben hier zo blij mee. Ik kan niet wachten tot we in Frankrijk zijn, dan ga ik de tuinkamer direct inrichten als kraamkamer voor al mijn kwekelingen. 

En wat zat er in die bruin papieren zak? Laat ik eerst even vertellen dat Heidi een opleiding tot herborist heeft gedaan, het werken met kruiden dus. Ik kreeg van haar drie potjes met eigengemaakte crèmes. Het meest linkse, die met St. Jansolie en wintergreen zou Mart kunnen helpen als hij weer eens last kreeg van het carpeltunnelsyndroom. En die man van mij heeft toevallig weer wat last hiervan dus hij gaat vanavond smeren. Heidi, je bent een schat om dit allemaal te sturen. Reuze bedankt en ik hoop dat ik je deze zomer kan laten zien wat er van je zaad geworden is.

Maar niet alleen Heidi stuurde zakjes zaad, ook bloglezeres Anneke verraste mij deze week met lieve post met daarbij zakjes zaad.  Anneke, ook jij bedankt, wat zal het fleurig worden in mijn tuin. 


vrijdag 17 maart 2017

Aanvankelijke schroom

Vrijdags is middelste zoon altijd thuis voor de kinderen maar vandaag ging hij met zijn vader een klus afmaken bij oudste zoon. Ik zou daarom op Saar passen maar toen bedacht ik me dat ik een afspraak had in het ziekenhuis bij de reumatoloog. Wat nu? Maar mam, dan neem je Saar toch gewoon mee, zei onze dochter. Dat is nou gek maar dat kan ik niet zelf bedenken, het zit gewoon niet in mijn systeem om kinderen mee te nemen naar het ziekenhuis. Uiteindelijk toch gedaan want Saar is een heel makkelijk kind en ik kwam erachter dat het ziekenhuis helemaal ingesteld is op kleine bezoekers. Normaal let ik daar niet op terwijl ik er toch een paar keer per jaar kom, maar nu zag ik dat er een hele stapel kinderboekjes op de leestafel lag. En wat Saar helemaal leuk vond was een vierkant hokje met een ingebouwde computer waarop allemaal kinderspelletjes. Je hoeft Saar niet te vertellen hoe het allemaal werkt want die schuift een stoeltje bij en gaat beginnen, tot groot vermaak van wat oudere mensen die schik hadden in die dansende vingertjes over het scherm. Ik besprak met de reumatoloog mijn problemen met mijn rug en zij vond het verstandig om foto's te laten nemen. Ook daar in de wachtkamer een computer met spelletjes en in de radiologie kamer mocht ze met de verpleegkundige mee om op de knop te drukken voor de foto van de rug van oma. Nou, mijn schroom om een kind mee te nemen naar een ziekenhuis is hier wel mee weggenomen, iedereen vond het heel normaal en een volgende keer gaat ze gewoon weer mee mocht het nodig zijn.