zondag 20 mei 2018

Familiereünie

Een kleine familiereünie vandaag. Een broer en zus met hun partners kamperen op een camping bij Ruoms waar we de dag doorbrachten aan de rivier de Ardèche. Vrienden van zus die op doorreis waren stonden ook een paar dagen op deze camping en er kwam ook nog een ander stel langs. Al deze mensen kennen wij goed dus het was een gezellig samenzijn. Prachtig weer, af en toe een kano die voorbij komt en beseffen dat het leven goed is. Niet meer en niet minder. 


zaterdag 19 mei 2018

Bruisend leven

Het lange Pinksterweekend en het mooie weer lokt mijn buren naar hun vakantiehuizen, het dorp bruist sinds gisterenmiddag van leven. Jean Pierre en Florence kwamen rond middernacht aan maar vanmorgen vroeg begon Jean Pierre al te maaien en met hem meerdere buren. Ja, ook als je er niet bent groeit het gras en het onkruid gewoon door. Iedereen die aankomt maakt een praatje, we vinden het leuk elkaar weer te zien.


Iedereen neemt een deel van het 'openbaar' groen voor zijn rekening en binnen een paar uur ziet alles er weer netjes uit. Zowel Ludovic, zoon van buurvrouw Jacqueline als ook Patrice en Sylvie namen verschillende vrienden mee en daarmee gaan ze ze tegen twaalven aan tafel om dat uren lang vol te houden. De gezelligheid in de tuin naast ons spat er van af. Maandagmiddag is iedereen weer vertrokken en dan keert de rust weer in ons kleine dorpje. Ook goed, we houden van die afwisseling.



vrijdag 18 mei 2018

Verdiend

Ik was verrast door dit prachtige perk met lavendel gisteravond toen wij bij vrienden gingen eten. Het had de winter overleefd en het is hier in februari echt heel koud geweest, een week lang min tien graden. Normaal is dit soort lavendel niet de sterkste soort maar blijkbaar hebben ze het daar hartstikke naar hun zin. We waren het er over eens dat de kleuren van planten en bloemen in het zuiden van Europa veel intenser van kleur zijn. 


donderdag 17 mei 2018

Mooi blad

We kochten verleden jaar op een brocante markt deze potten en smeerden ze in het najaar een paar keer in met yoghurt zodat er een mooi mos laagje op zou gaan groeien. Dat wil nog niet zeggen dat het bij iedere pot lukt want deze potten waren vies zwart geworden, beslist niet mooi. Het kostte nog veel moeite om ze schoon te krijgen maar ik heb gelukkig een man met veel geduld.

Vandaag de potten op de plek gezet waar ik ze wilde hebben en in iedere pot een spirea (Spirea japonica Goldflame) gezet. Ik viel voor het mooie blad. De blaadjes zijn eerst rood, dan verkleuren ze naar geel en later in het jaar koperkleurig. Ze krijgen diep roze bloemetjes. We gaan het zien, voorlopig ben ik er mee in mijn sas.


woensdag 16 mei 2018

Bij deze, dames

Nadat ik een post had gemaakt over de Kesbeke potten en daarin had verteld dat schoondochter Chris in de lampen die van de potten gemaakt werden zulke leuke tafereeltjes knutselde kreeg ik van verschillende trouwe lezers de vraag of ik daar niet eens een foto van kon maken. Wij hebben verleden week daar twee keer aan de grote tafel zitten eten met die lampen boven mijn snufferd dus ik voelde me toen wel verplicht om een paar foto's te maken. Doe het met plezier voor jullie, hoor.Het waren nog wel de Paastafereeltjes zei schoondochter erbij maar ze zijn leuk genoeg om te laten zien. Bij deze, dames, ik hoop tot jullie tevredenheid. 




dinsdag 15 mei 2018

Tuinklussen

Vanmorgen vroeg nog wat regen maar na een extra kopje thee werd het droog en vlogen wij naar buiten en deden allerlei tuinklussen. De geraniums die ik van Piet kreeg stonden er wat verpieterd (!) bij dus werden daar de uitgebloeide bloemen en lelijk blad uitgeknipt. Zo, dat knapt op.

Ik zag gisteren op de kwekerij zo'n mooie salvia, kon hem echt niet laten staan. Ze ruiken altijd zo lekker dus ik zette hem op de oude schoolbank vlakbij de tuinpoort, dan loop ik er vaak langs.


Mart maakte een stevige stellage voor de tomatenstokken en ik zette er tien tomatenplanten onder. Niet gezaaid deze keer, dat was geen doen met twee keer een week afwezigheid. In het bed ervoor werd een komkommerplant, een aubergine en een kleine komkommerplant gezet, de soort met die spikkels erop, die wij erg lekker vinden. De bovenste komkommer is een geënte, ik wilde dat eens proberen, ik kocht hem in Nederland voor drie euro. Dat is natuurlijk veel meer dan een gewone komkommerplant maar het schijnt dat een geënte meer opbrengst heeft. We gaan het zien.



maandag 14 mei 2018

IJsheiligen

Wij blijven hopen op beter weer maar toen we vanmorgen om negen uur hier wegreden was het vier graden met harde regen. Toch zijn we naar de Rhône vallei gereden om groenteplanten te kopen, het is vandaag immers de laatste dag van de IJsheiligen. Deze heiligen zijn Sint Mamertus, Sint Pancratius, Sint Servatius en Sint Bonifatius. Zij vieren hun naamdagen op achtereenvolgens 11, 12, 13 en 14 mei. Na IJsheiligen kan je beginnen met planten in de volle grond volgens de volksweerkunde. Het klopt wel aardig hoor, want voor die tijd is de grond vaak nog te koud voor veel gewassen. Het is nu eindelijk opgehouden met regenen en de lucht begint te breken. Hopelijk is de moestuin morgen droog genoeg om te planten, er staat genoeg om de grond in te gaan want ik nam ook nog wat mee uit Nederland.


zondag 13 mei 2018

Langlaufen

Van vrienden waar we gisteravond nog gezellig wat hadden zitten drinken kregen we vanmorgen een berichtje. Zij waren op weg naar België en melden dat er in St. Julien du Gua geen brood te krijgen was omdat de bakker door sneeuwval er niet door kon komen. Nou had ik geen brood nodig want dat bak ik zelf maar sneeuwval op 13 mei wilden wij weleens met eigen ogen zien dus in de auto en omhoog. We reden weg met 4 graden maar met het stijgen zakte te temperatuur al gauw tot rond het vriespunt en veranderde de regen in sneeuw. 

Op de Col de 4 Vios lag al een behoorlijke laag sneeuw en alles om ons heen werd steeds witter, de weg, de bomen en struiken.



We werden met een behoorlijke snelheid gepasseerd door een auto met aanhanger die blijkbaar haast had. Maar haastige spoed is zelden goed en zeker met gladheid. Twee kilometer verder was hij uit de bocht gevlogen en lag zo diep in de kant dat de auto er niet op eigen kracht uit zou komen. De rechterkant van de wagen zat goed in elkaar want daar hadden een paar bomen in de weg gestaan. Het werd steeds gekker met die sneeuw, er lag daar boven echt een flink pak. Vlak voor Mézilhac is een zijweg en konden we keren waarna we stapvoets terug zijn gereden tot we weer onder de sneeuwgrens kwamen. Op dit moment, 15.15 uur regent het nog steeds hier en is de temperatuur laag wat wil zeggen dat een kwartier rijden hiervandaan het hoogstwaarschijnlijk nog steeds sneeuwt. Hadden we nou die langlauflatten maar niet  weg gedaan!


zaterdag 12 mei 2018

Terug naar.........

We zijn vandaag weer onderweg naar het Franse thuis en laten de mooie Krimpenerwaard met zijn kleurrijke bermen achter ons. Ik voel me een bevoorrecht mens om al het moois op deze foto's vijf minuten van ons huis te hebben en ook in Frankrijk midden in een prachtige omgeving te zitten.

Het was fijn om kinderen en kleinkinderen weer te zien, mijn haar te laten knippen bij mijn eigen vertrouwde kapster, het lukt me nog steeds niet om in Frankrijk echt goed geknipt te worden, wat typisch Nederlandse winkels te bezoeken, denk daarbij vooral aan de Hema en wat familie te bezoeken. Aan het eind van de dag zijn we weer in Le Serret waar we de draad weer oppakken.


vrijdag 11 mei 2018

Meijendel

We waren gisteren in Meijendel, een duingebied tussen Scheveningen en Wassenaar. We fietsten er vanaf Scheveningen heen samen met schoondochter en haar vriendin, kleinzoon Sebas en zijn vriendje Leander. Langzaam kwam vroeg in de middag de zon door en we hadden het er heerlijk. Wij niet alleen hoor, het was er druk met veel gezinnen met kinderen. Maar het is daar zo groot dat je geen last van elkaar hebt. We hadden lekkere broodjes en fruit meegenomen en het ging tot de laatste kruimel op.



Voor kinderen is het geweldig. Er is een Monkeybos waar ze kunnen hutten bouwen, in bomen klimmen, er is een kabelbaan, een uitkijktoren, hele grote waterleidingbuizen waar ze doorheen kunnen lopen en nog veel meer. Sebas pastte wel in dat bos, het is zelf net zo'n aap.



Vlak voordat we naar huis gingen gaven de jongens nog een voorstelling. Een gek dansje, we moesten er erg om lachen en zij nog meer.



donderdag 10 mei 2018

Zwemles

Wat is het toch leuk om kleinkinderen te hebben die in hetzelfde dorp wonen. We pakten even na vijven de fiets, reden in vijf minuten naar het zwembad en gingen daar in het zonnetje op een bank zitten om naar de eerste zwemles van kleindochter Saar te kijken. Behalve naar Saar kijken vond ik het ook leuk om zwemjuf Rettie bezig te zien, rechts op de foto hieronder. Zij heeft onze kinderen nog zwemles gegeven en doet het zo leuk.

De eerste lessen zijn er natuurlijk op gericht om de kinderen watervrij te maken en dat lukte bij deze groep aardig. Saar deed ontzettend haar best maar ziet nog wel kans om ondertussen een gekke bek naar ons te trekken. Het blijft een clown. 

Ze is natuurlijk nog wel wat jong voor zwemles maar het kan beslist geen kwaad als ze wat gewend raakt aan water. Er zijn zoveel sloten in Stolwijk, er loopt er zelfs eentje bij hen voor de deur. 

Het duurt maar een half uurtje en dat is voor zulke jonge kinderen genoeg. Helemaal trots op zichzelf kwam ze uit het water. Onder de warme douche en naar huis. Goed gedaan, hoor.




woensdag 9 mei 2018

Het weerzien van Nikki Gerrard

Marnie woont sinds haar relatie stuk liep weer in Londen. Op een dag wordt Marnie gebeld door Oliver, die haar vertelt dat hun gemeenschappelijke jeugdvriend Ralph in zijn huisje in Schotland op sterven ligt. Haar komst is dringend gewenst, Oliver heeft al een vliegticket voor haar geboekt. Eenmaal in Schotland zorgt Marnie samen met Oliver voor Ralph in die laatste dagen van hun doodzieke vriend. De confrontatie met haar jeugdvrienden, de moeilijke situatie en de plotselinge intimiteit brengt het verleden, de ingewikkelde relatie die Marnie met hen had en haar dromen en verlangens van toen weer terug. Wat is er van terechtgekomen en wat voor gevolgen heeft die tijd voor hun verdere levens gehad?

Ze kan prachtig schrijven, die Nikki Gerrard, dat bewijst ze weer eens met dit boek. Het is al een ouder boek maar daarom niet minder goed. Ik vond het ontroerend mooi. De volgende passage moest ik even twee keer lezen......
Ik wens je alles toe wat ik niet meer zal hebben. Geniet er in mijn plaats van. De vroege lentezon in je nek; wakker worden naast je geliefde; krijsende zeemeeuwen; lang gras dat meebeweegt met de wind; roerei en kruiswoordpuzzels op zondagochtend – al was jij nooit erg goed in kruiswoordpuzzels, hè? – en weekendjes in een vreemde hotelkamer, met verlaten stranden waar de anemonen deinen in verborgen getijdenpoeltjes; de woeste groene zee; een paard dat warm in je geopende hand ademt; de seizoenen die telkens weer terugkomen. Vroege vogels, volle manen en nieuwe manen en witte wolken en hoge wind, koekoeken in mei en uilen die door het bos roepen, onweer, mensen die je kennen, geheimen, gegiechel, een blik in een drukke ruimte. Ik wens je ouderdom toe. Ik wens je liefde toe. Hou me nu vast. Als jij me in je armen houdt, kan ik toch niet gaan?

dinsdag 8 mei 2018

Blijvertjes

Lekker op de fiets naar Gouda voor een paar boodschapjes, geen straf met dit mooie weer. Ik kocht er een paar witte gympies, leuk voor onder een broek maar ik kan ze natuurlijk ook onder een jurkje dragen. Als klein kind droeg ik ze ook, toen noemden wij ze 'batters' wat waarschijnlijk een Noordwijkse verbastering van 'badschoenen' was. Toen ik een jaar of negentien was, deze foto is van 1968 met rechts de voeten van vriendin Stan, waren ze weer in de mode. Met een witte Levi's erboven was je dan helemaal 'in'. Nu ben ik negenenzestig en ik draag ze weer. Sommige dingen veranderen niet, die blijven gewoon.



maandag 7 mei 2018

In leven houden

We hebben geen geweldig voorjaar maar regen en af en toe zon is helemaal zo slecht nog niet voor een moestuin, alles groeit er lekker door. In de bak staat sla en daarnaast de rucola die net opkomt. Van Anja kreeg ik die leuke plantenlabels die nu bij al mijn zaaigoed staan. Zoals ieder jaar heb ik weer een geweldig bed met aardbeienplanten, de meeste bloeien al. Daarnaast de aardappels en daarnaast de uien en een rij gezaaide wortelen en bietjes maar dat komt nog maar net op.


De rabarber is al weer aan de groei gegaan nadat we er afgelopen week een emmer vol van geoogst hadden. 

Fijn dus zo'n moestuin met al dat lekkers erin maar je moet wel zeker weten dat het af en toe regent als je een paar dagen weg gaat. En aangezien het weer niet echt voorspelbaar is treffen wij daarvoor onze maatregelen. We zetten een tuinsproeier midden in de moestuin waar ook alle potplanten een plekje hebben gekregen op een stuk grond wat daardoor nog steeds niet omgespit is. De sproeier richten we goed uit zodat we zeker weten dat alles water krijgt.

De slang naar die sproeier wordt aangesloten op een kraan in de kelder met een watertimer op batterij ertussen. We hebben het ding al jaren maar gebruiken hem bijna nooit. Nu twee keer snel na elkaar en wat is het dan een prima oplossing. Iedere avond krijgt de moestuin een buitje, net genoeg om alles in leven te houden daar. Wij zijn ondertussen onderweg naar onze Nederlandse plek en mijn groentetjes groeien lekker door.


zondag 6 mei 2018

We gaan mee in de vaart der volkeren

Stomverbaasd waren we toen we een paar weken geleden dit bord zagen aan de toegangsweg net beneden ons dorp. Onze omgeving, dus ook ons gehucht kent geen straatnamen, dat is altijd zo geweest. Ook geen huisnummers trouwens. Seignebelle is de naam van een gehucht met twee huizen en wat schuren, aan het eind van de asfaltweg die boven ons dorpje doorloopt. Daar houdt de wereld op. Om het feest compleet te maken verscheen afgelopen week dit bord op onze garagemuur. Als ik het goed begrijp wonen wij dus voortaan aan de Chemin du Serret. We deden wat lacherig over de borden en dachten dat onze burgemeester nog ergens een potje had gevonden om dit te bekostigen. Totdat ik gisteravond de blog van vriendin Annelies las, toen werd me alles duidelijk. We moeten gewoon mee in de vaart der volkeren! Nu ben ik wel nieuwsgierig of we ook nog huisnummers krijgen, dat zou toch wel het toppunt van luxe zijn.😊