maandag 23 april 2018

Limoges - St. Martin le Vieux 25 km

Lekker geslapen bij de soeurs maar toen ik vanmorgen  wakker werd hoorde ik regendruppels vallen. Dat had ik niet afgesproken met Meteo France.  Het zag er naar uit dat het nog wel een poos zou blijven regenen, nou ja, eerst maar eens ontbijten. En zowaar, na het ontbijt begon de lucht te  breken en werd het langzaam droog. Het viel niet mee om de stad uit te komen, de aanwijzingen waren niet altijd even duidelijk. Eenmaal buiten de stad kon het grote genieten beginnen.


De natuur is nu op zijn mooist. Fruitbomen staan volop in bloei, in de bermen is het feest en we zagen ontzettend veel orchideeën,  gewoon in de kant van  de weg.



In de middag werd het behoorlijk warm en dan is het wel prettig als je zo' n afritsbroek aan hebt. Pijpen in de rugzak en verder met blote benen.



Mooie kasteeltjes  zien we en veel rijke huizen wat erop duidt dat dit ooit een  rijke streek was.

En dan zijn we bijna in het dorp waar we eten en overnachten in een prachtige verbouwde boerderij. Weer heel anders als gisteravond maar het kost dan ook wat meer.





zondag 22 april 2018

Afspraak bij de kathedraal

Meestal rijden  we naar het zuiden als we een paar dagen weggaan maar nu gingen we naar het westen van dit grote land en dat is nog een heel stuk rijden. We passeerden de Mont Mezenc waar we velden vol kleine hyacinten zagen en daarna weer felgele koolzaadvelden. Le Puy en Velay lieten we achter ons en daarna Clermont Verand.

We doorkruisten het Centraal Massief waar we ontelbaar veel weilanden vol met paardenbloem zagen, wat mooi was dat.

En toen kwamen we in de stad Limoges waar we onze auto parkeerden vlak bij de kathedraal. Daar hadden we een afspraak, ze zaten al op ons te wachten. Onze wandelmaatjes, Mart zijn zus Anja en haar man Kees. Ze zijn sinds drie weken onderweg van Vezelay naar Santiago de Compostela en wij gaan een paar daagjes met hen meelopen


We hebben eerst onze rugzakken bij ons overnachtingsadres naast de kerk gebracht. We slapen vannacht bij de Soeurs Franciscaines, op de foto stempelt een zuster onze reisbrief van de Camino af. Vanavond lekker buiten op een terras gegeten, we hadden heel wat bij te praten.



zaterdag 21 april 2018

Acht miljoen jaren geleden

We waren vroeg wakker vanmorgen en besloten een korte wandeling te maken bij de Col de Croix de Ferrières. Het is hoog daar, 995 m en je kan niet rond lopen, we gaan heen en terug over de kam. Maar dat vinden wij niet erg, het is zo mooi daar boven. Het enige wat je hoort zijn de vogels en het water wat op verschillende plekken uit de berg komt. Overal in de Ardèche is water te vinden en zeker na zo'n natte periode als die we gehad hebben. Hier ontspringt dan ook de langste rivier van Frankrijk, de Loire.


Voor ons een uitstulping en als we wat dichter bij komen en ik met mijn telelens een foto maak kun je zien dat dit gesteente basalt is wat veel voorkomt hier. Basalt wordt gevormd door stolling van lava. Nou, dat klopt wel want we zitten hier in vulkanisch gebied.

En deze hoop graniet blokken zullen hier ook wel gekomen zijn door vulkanisch activiteit. Heel bijzonder toch om door een landschap te lopen wat zo'n acht miljoen jaren geleden gevormd is.


vrijdag 20 april 2018

Rondje dorp

Met dit mooie weer doen we vaak na het eten nog een wandelingetje rond het dorp om van de avondzon te genieten. Het mooie licht wordt gevangen door de vele fruitbomen in en rond ons dorp, ze staan nu in volle bloei. Bij buurvrouw Jany ligt een hele rij klein hout op een muurtje, warmte voor koude dagen.



We bewonderen nog even een oude, knoestige kastanjeboom, zijn takken nog kaal maar als je goed kijkt zie je het tere groen te voorschijn komen. En dan zijn we weer bij ons eigen huis, op de muur bij de trap een mand met violen, die als je langs zou willen komen je een warm welkom heten. 



donderdag 19 april 2018

Spreekwoorden en gezegden

Mijn moeder was van de spreekwoorden en gezegden. Voor iedere gelegenheid wist ze er wel eentje en met het ouder worden besefte ik dat er in veel van die gezegdes een wijsheid school. Ik was al lang van plan om hierover eens een blogbericht te maken maar het kwam er niet van totdat ik gisteren de post van Bertie las. Sjoerd benoemde daar een spreekwoord wat ik in mijn jeugd vaak hoorde uit mijn moeders mond. Het was in ons gezin normaal dat twee van mijn jongere broers op zaterdagmorgen mijn vader hielpen op zijn land. Maar pa hield er andere werktijden op na dan mijn lieve broertjes. Hij liep dan te mopperen in de keuken omdat die jongens nog in hun bed lagen. Mijn moeder, in al haar wijsheid, stuurde hem dan weg met de belofte dat ze er echt zo aan zouden komen. Vervolgens liep ze naar de trap en riep van onderaf: 'Mannen, eruit! Wie 's nachts vist moet op de dag zijn netten drogen'. Oh, ik zie haar daar nog staan, nooit echt boos, half lachend. Zij begreep jongeren zo goed. Nog een mooie uit haar mond was deze: 'Ik kan toch wel dansen al is het niet met de bruid'. Zij bedoelde daarmee dat ze best tevreden was terwijl haar huishoudportemonnee niet bepaald goed gevuld was. Ze nam het leven zoals het kwam, heeft veel meegemaakt met dat grote gezin. Misschien dat al die 'wijsheden' haar daarbij steunden?

woensdag 18 april 2018

Zeeman

Het went nooit helemaal om zo'n oer Hollandse winkel aan de rand van een Franse stad, in dit geval Aubenas, te zien staan. De man zegt bij het passeren van deze winkel dan altijd dat die Alphense boer het maar mooi gedaan heeft en dat bedoelt hij beslist positief. Even rechtzetten, de vader van Jan Zeeman was een boerenzoon die marskramer werd, met textiel de boer op dus. Zijn zoon Jan begon op 24 jarige leeftijd in Alphen aan de Rijn met een textielonderneming. Verder is het een succesverhaal, een winkelketen met 1.250 vestigingen in Nederland, België, Luxemburg, Duitsland, Frankrijk en Spanje. Dat Zeeman in al die landen zit heb ik nooit geweten, respect hoor. Deze keer zijn we er gestopt, ik had iets nodig waarvan ik beslist wist dat het bij Zeeman te koop is. En ja hoor, geslaagd!

dinsdag 17 april 2018

Mooi zicht

De laatste jaren maakt Ludovic, oudste zoon van buurvrouw Jacqueline om deze tijd gebruik van zijn moeders huis. Samen met een stel fietsvrienden maken ze een weeklang mooie tochten hier in de omgeving. Hij verontschuldigt zich dan altijd voor de overlast die er dus helemaal niet is, wij vinden het alleen maar gezellig. Vanmorgen was er een speciale sleutel nodig voor een pedaal die de man dan natuurlijk in zijn kelder vol met gereedschap heeft liggen. We werden met de sleutel uitgenodigd voor een kop koffie en dan zie ik weer eens vanaf hun terras hoe mooi zicht je hebt op onze tuin. Hij ligt er naar mijn volle tevredenheid bij.

maandag 16 april 2018

Rabarber voortrekken

Wat moet je met speciekuipen in een moestuin zullen jullie misschien denken bij deze foto. Ik zal het even uitleggen, Toen we hier twee weken geleden kwamen stonden er maar net een paar blaadjes van de rabarber boven de grond. Zoals alles in de natuur hadden die planten nog geen zin om te groeien. Daar is warmte voor nodig en dat wilde zeker verleden week echt nog niet. Nu zie je in die Engelse tuinprogramma's weleens van die mooie rabarberpotten (cloches) langskomen waar je de rabarber mee kan forceren, wat versneld aan de groei kan krijgen maar die zijn mij veel te duur. Ik keek even op internet en deze hieronder kostte al 99 euro en dan is hij nog van kunststof. In onze garage staan nog een stel speciekuipen, overgehouden van alle bouwwerkzaamheden hier. Ik bedacht dat het daar ook mee moest kunnen maar Mart vond het een idioot plan.


Ik hield vol, hij zwichtte en voilà, binnen een paar dagen hadden we planten die flink aan de groei waren gegaan. 

Één plant waren we kwijt geraakt maar daar staat inmiddels een nieuwe voor in de plaats. Het weer wordt langzamerhand wat beter dus ik heb goede hoop dat we binnenkort rabarber kunnen eten.




zondag 15 april 2018

De eerste

Zulk mooi weer vandaag dat we besloten om niet te gaan wandelen maar lekker in de tuin te werken. Er is veel te doen en waarschijnlijk gaan we nog een paar daagjes weg, dan moet de boel hier toch wat op orde zijn. Nou, het is geen straf hoor. Koffie gedronken en voor het eerst geluncht in de tuin, wat is dat een genot. Gisteren hoorde ik de eerste koekoek en vandaag zag ik de eerste vlinder. Het is een dagpauwoog die net zoals wij genoot van de zon en van mijn eerste bloeiers. Ik rende het huis in, bij wijze van spreken dan want ik kan helemaal niet rennen, voor mijn fototoestel. Ik had me niet hoeven te haasten want hij bleef maar fladderen boven deze plant. Het leverde een paar mooie foto's op. 



zaterdag 14 april 2018

Ik blijf dat glaasje drinken

Het was gisteravond op het journaal en ook bij Pauw werd er aandacht aan besteed, een glaasje wijn bij het eten is niet goed. En iedereen maar denken dat dat ene glaasje geen kwaad kon. Dat kan het dus wel hebben onderzoekers ontdekt. Ja, het leven wordt zo langzamerhand geen lolletje meer. We moeten allemaal van Facebook en nu ook nog ons glaasje wijn laten staan. Nou, ik kan u allemaal vertellen dat ik daar niet aan mee doe. Op Facebook blijf ik, niet omdat ik al dat oninteressants zo interessant vind maar omdat veel lezers van mijn blog de berichtjes op die manier willen lezen. En ja, ook dat glaasje blijf ik drinken. Iedere avond bij het eten drink ik één glaasje witte wijn, uit de Ardèche natuurlijk want daar woon ik en je moet alles en iedereen in je omgeving supporten. Op feestjes of bij etentjes mag ik weleens twee glaasjes drinken maar meer niet. Ik slik niet al te leuke medicijnen tegen de reuma en die zijn een grote belasting voor mijn lever. Laat ik nou geluk hebben, mijn lever is blijkbaar een sterke jongen want de reumatoloog heeft in die vijftien jaar dat ik dat middel slik nog nooit een verhoging van mijn leverwaarden kunnen ontdekken en dat wordt verschillende keren per jaar gecontroleerd. Dat glaasje wijn is belangrijk voor me. Ik vind het gewoon erg lekker, ik verheug me er vaak op en het geeft me een fijn gevoel om zo'n glas goede wijn bij het eten te drinken. Dus ik blijf mijn glaasje drinken en ik kan deze Chardonnay van de Caves van Saint Etienne de Fontbellon van harte aanbevelen.


vrijdag 13 april 2018

Overlever

Voorheen sjouwden we deze plant 's winters nog mee naar Nederland maar afgelopen winter liet ik hem hier staan. Veel te groot en onhandig in de bus. Ik zetten hem in de tuinkamer voor de openslaande deuren, sprak de plant nog even bemoedigend toe en vertrok. Toen we hier eind januari even waren zag hij er goed en ik gaf hem nog wat water. Toen ik gisteren wat spullen uit de tuinkamer haalde kwam ik de plant weer tegen en zette hem lekker in de regen. En nu staat hij daar zo fris als een hoentje naar me te knipogen. Wel wat blad verloren maar dat groeit heel snel weer aan.

donderdag 12 april 2018

Zoek de verschillen

De bovenste foto is van 3 april verleden jaar, we waren de dag ervoor aangekomen uit Nederland. De eerste drie en een halve week prachtig weer, alleen maar zon. De foto hieronder heb ik aan het begin van de middag genomen, het regende weer. 


De struik waar ik de naam niet van weet bloeit nog niet en de narcissen staan nog grotendeels in de knop. Het voordeel van het laat op gang komen van de natuur is wel dat we er langer van kunnen genieten. Wij kunnen alles van het begin af uit zien komen hier.

Vanmorgen hebben we wel in de tuin kunnen werken op twee keer een klein buitje na maar toen gingen we gewoon door want we waren zo lekker bezig. Heel wat gedaan, meer dan de helft van de border is klaar. Ik ben gekomen tot die groene ton daar in de verte. Het is wel lekker werken in die vochtige aarde en het ruikt ook zo lekker. Als ik zo bezig ben in de border verplant ik vaak allerlei zaailingen die net op de verkeerde plek zijn opgekomen. Een voordeel van dat vochtige weer is dat ze nu niet gelijk in een appelflauwte liggen wat wel gebeurt als het heel zonnig is. Dan loop ik voortdurend te gieten in de hoop dat die tere plantjes het redden. Eigenlijk zijn er zo heel veel voordelen op te noemen van dat slechte voorjaar.......na de lunch regende het de rest van de middag.



woensdag 11 april 2018

Kunst

De laatste dag voor ons vertrek naar Frankrijk kregen we van Luuk als afscheidscadeau een mooie grote tekening. Hij had het Franse huis met de tuinen getekend. Volgens zijn moeder alles zelf verzonnen, ze had hem alleen met wat moeilijke letters geholpen. Verbazingwekkend wat een kind van zes jaar zich herinnert van een plek waar hij niet veel komt en dat hij dat dan ook nog aardig in perspectief weet te tekenen. Het huis met daarin oma en opa, de trap, de cour, het klopt allemaal. Dan de tuin, daaronder heeft hij de jeu de boulesbaan getekend en daaronder een terreintje waar hij bij schreef 'brandnetels'. Klopt ook, dat is van buurman Patrice. Rondom bergen, zo leuk. Wij vinden het een kunstwerk maar goed, wij kijken er naar met de ogen van een trotse oma en opa.

dinsdag 10 april 2018

Hoop

Er zitten al mooie spruitjes aan de pootaardappelen die ik uit Nederland meenam maar ze gaan voorlopig nog niet de grond in. Er wordt nog tot volgende week maandag regen voorspeld. Hoe erg die regen zal zijn weet ik natuurlijk niet maar die kleine aardappeltjes kunnen makkelijk rotten als ze eenmaal in de grond zitten. En met temperaturen tussen de 4 en tien graden groeit er toch niets dus blijven ze hier voorlopig maar staan, hopend op betere tijden. En die zullen er heus wel komen. Naast de poters staat een glas met delen van een vetplant waar ik gisteren wat dode stukken uitknipte. Dit brak af en in de hoop dat de steeltjes gaan wortelen heb ik ze in het water gezet. Hoop doet leven, toch?


maandag 9 april 2018

De wekelijkse boodschapjes en meer

Onze weg werd versperd vanmiddag toen we boodschappen wilden gaan doen. De boerin die vlak voor Gua haar bedrijf heeft kreeg een lading veevoer dus we moesten even wachten. Geeft niet, wij hebben de tijd. Deze jonge vrouw is echt een kanjer. In je uppi hier een boerenbedrijf runnen, ik vind het nogal wat. Wij komen haar vaak tegen als ze op zo'n grote tractor rijdt. Ik heb haar ook eens met zo'n hele grote kloofmachine bezig gezien, ze verkoopt ook brandhout. Maar goed, we deden de wekelijkse boodschapjes en gingen toen ook nog even langs bij een klein maar heel leuk tuincentrum. Eigenlijk moet je mij daar niet los laten om deze tijd van het jaar. Dit was de oogst en echt...ik heb me in gehouden.


zondag 8 april 2018

Jammer dan

Toen ik vanmorgen al vroeg een jarige zus in Nederland aan de telefoon had vertelde zij me dat het daar prachtig weer was, volop zon en het zou twintig graden worden. Wij hebben hem niet gezien, die zon en onze dag liep anders dan verwacht. Wat een leuke wandeling had moeten worden eindigde al na een half uur, regen was de spelbreker. In al de jaren dat wij in Frankrijk wandelen en dat zijn er heel veel hebben we dat nog nooit meegemaakt, een wandeling afbreken omdat het regent. We begonnen bij het dorp Lagorce onder Aubenas. Met een bewolkte hemel gingen we omhoog tussen de bomen maar eenmaal boven begon het te regenen. Toen we daar goed om ons heen konden kijken zag de lucht er aan een kant zo donker uit dat we besloten terug te gaan naar de auto. We hadden geen regenkleding bij ons, hebben we eigenlijk nooit als we wandelen in Frankrijk en hadden geen zin om ons drijfnat te laten regenen. Op de terugweg ging de regen voor ons uit noordwaarts. Eenmaal thuis heeft Mart zich getroost met Parijs-Roubaix en ik met een lekker boek.