maandag 20 februari 2017

Kandelaberen

Toen ik vanmiddag vanaf de Bovenkerkseweg waar wij wonen het Dorpsplein op liep schrok ik wel even. Zo zagen de bomen er uit, maar dan zonder blad, toen wij drie weken geleden naar Frankrijk vertrokken. We hadden wel een berichtje van de gemeente gehad dat het snoeien zou gaan gebeuren maar daar kan je je moeilijk een voorstelling van maken. Dit speciale snoeien heet trouwens kandelaberen. Ik weet nog dat mijn vader dat vroeger deed met de prachtige bomen aan de Voorstraat in Noordwijk, daar gebeurde het om de paar jaar. Ik kan me niet herinneren dat deze bomen ooit zijn gesnoeid in de veertig jaar dat wij hier wonen. Ik troost me maar met de gedachte dat dit werk door vakmensen is gedaan en dat het wel goed zal komen met de bomen. Even geduld hebben.

zondag 19 februari 2017

Jaarlijkse gezinsuitje


Gisterenmiddag thuisgekomen uit Frankrijk en vandaag meteen ons jaarlijkse gezinsuitje. We zagen elkaar vanmorgen om negen uur op het station van Rotterdam, waarna we op weg gingen voor een wandeling door de stad. Het was koud maar gelukkig regende het niet en er wachttte ons een beloning voor het afzien, een brunch in hotel New York. Daarvoor namen we eerst de watertaxi. We waren de enige passagiers en tot groot plezier van de kleinkinderen scheerde de boot met een vaart over het water. Wat was dat leuk.





Ook vonden de kinderen het heel leuk om zelf hun bord te vullen met al het heerlijks wat er in het restaurant lag uitgestald. Dat leidde tot leuke combinaties.



Weer op weg gingen we, naar het Maritiem Museum. Daar hebben vooral de kleinkinderen zich kostelijk vermaakt. Helemaal op de bovenste verdieping leefden ze zich uit met het verstouwen van vracht van de ene naar de andere plek. Ze konden er geen genoeg van krijgen. Na al dat sjouwen moest er nog wat gedronken worden waarbij meteen een nieuw koppel werd aangewezen voor de organisatie van het uitje van volgend jaar.En daarna ging iedereen tevreden naar huis.










zaterdag 18 februari 2017

Schroot

Vandaag rijden we terug naar Nederland maar ondertussen stuur ik nog een typisch Franse blog de wereld in. Ik heb in mijn blogberichten van de laatste weken  al veel gesproken over wat de Fransen aan ouds bewaren, nou dit bewaren ze ook graag, je komt ze overal in de natuur of in vervallen schuren tegen, oude auto's. Dit wrak staat al jaren op de helling schuin boven onze garage en is alleen in de winter te zien wanneer bomen en struiken kaal zijn. De auto moet ongetwijfeld van monsieur Valette geweest zijn want hij staat op zijn terrein en zonder twijfel staat hij daar al heel lang want deze boom heeft kans gezien tot een flinke stam uit te groeien tussen het spatbord en de achterklep.


De wielen zijn eraf gehaald waaruit ik de conclusie trek dat zo'n auto bewust daar is achter gelaten. Je denkt misschien, ach dat deed men vroeger, dat gebeurt nu niet meer. Helaas, het gebeurt nog steeds. Ik kan plekken aanwijzen waar nog maar kortgeleden weer wat ouds is gestald. Er is hier te veel ruimte, dat is het probleem.




vrijdag 17 februari 2017

Openluchtmuseum

Een van de redenen dat ik de wandeling van gisteren wilde maken was dit kerkje. We kenden het wel want er wordt iedere zomer op het kerkplein en aanliggende straten een markt gehouden waar planten en veel zelfgemaakte spullen worden verkocht. Onze kinderen noemen dat een geiten-wollen-sokken-markt. Er zijn dan zoveel mensen dat er van een foto nemen van deze schoonheid geen sprake kan zijn. Nu was er niemand en we hebben het rondom uitgebreid kunnen bewonderen.


Het romaanse kerkje stamt al uit de 12e eeuw en behoort tot een van de mooiste van de Ardèche. Helaas konden we niet naar binnen, de kerkdeur zat op slot. Wat dit soort dingen betreft is Frankrijk net een openluchtmuseum. Zomaar, in een piepklein dorp staat zoiets moois. Dit kerkje werd al in 1905 tot nationaal erfgoed verklaart. Wij zijn blij dat Frankrijk zo zuinig omgaat met zijn erfgoed, in Nederland is daar niet altijd oog voor, jammer genoeg.











donderdag 16 februari 2017

Van Ucel naar St. Julien du Serre via l'Ermitage

We vertrokken vanmorgen voor een wandeling vanaf Ucel, een dorpje vlak boven Aubenas. Nog maar een paar kilometer op weg kwamen we bij een ermitage, vrij vertaald een gebouwtje bewoond door een geestelijke. Het geheel bestaat uit een kapelletje en een klein woonhuis, gedeeltelijk uitgehouwen in de rots. We waren hier al meer geweest en het is een mooie, vredige plek. Er kwam nog een bezoeker aan lopen. Zijn naam was Jean, hij woonde hier niet ver vandaan en Serge, de geestelijke was zijn vriend. Wij hoorden Serge binnen in het kapelletje zijn gebeden opzeggen en na een leuk gesprek met Jean zijn wij verder gelopen, Jean bleef wachten.






In onze vallei zie je ze niet maar zo rond Aubenas staan de eerste wijnstokken, deze waren nog niet gesnoeid. In een schuur fotografeerde ik deze broodoven die zo te zien nog steeds gebruikt werd.




Halverwege onze wandeling bereikten we het dorp St. Julien de Serre. Over de kerk op de foto hierboven ga ik morgen wat vertellen, anders wordt deze blog veel te lang. Het oude gedeelte van het dorp leverde nog wel een paar schilderachtige plaatjes op. Van de jaartal op de onderste foto maakten wij 1788. Dat moet wel kloppen want de meeste huizen in deze streek zijn van rond die tijd.




woensdag 15 februari 2017

Oud

We waren vandaag op bezoek bij vrienden die in een klein dorpje in de Ardèche wonen op 900 meter hoogte met een schitterend uitzicht. Zij kochten hun huis als ruïne en bouwden het zelf weer helemaal op. Een enorme klus natuurlijk maar het resultaat mag er zijn. Stom, ik vergat er een foto van te nemen, volgende keer beter. Waar ik wel een foto van nam zijn de oude elementen die in hun dorpje nog aanwezig zijn. Zo'n gewelf met daar in oude dakpannen en een stel flessen, vijftig jaar geleden lag het er waarschijnlijk ook zo bij. En dit schuurtje met dat oude dak waar stenen de pannen vast moeten houden. Mooi voor de foto maar in Nederland zou het al plat liggen.


dinsdag 14 februari 2017

Vruchtbare muren

Je zou bijna denken dat de muren hier vruchtbaar zijn, zo uitbundig groeit de valeriaan tussen de stenen. Vanmiddag weer heel wat weggeknipt want het groeit vaak op plekken waar ik het niet hebben wil. Bijvoorbeeld achter mijn mooie leiboompjes. Gelukkig hebben de peren in wording er nu nog geen last van maar als het spul straks weer gaat groeien hangen de planten over de bloesem en later de peren. Dus zit er niets anders op dan te blijven knippen. We willen graag biologisch tuinieren dus geven we de voorkeur aan wat extra werk in plaats van de gifspuit.



Er is weer heel wat gezaagd en geknipt vandaag. Er was wat regen voorspeld maar het bleef bij een paar druppels dus we konden lekker door gaan. Alle bessenstruiken zijn door mij onder handen genomen. Op de bovenste foto een van de twee kruisbesstruiken en onder de grootste rode bessenstruik, ik heb ook nog wat kleinere. De struiken leveren ieder jaar behoorlijk wat fruit op waarvan ik jam en vruchtensaus maak. Fijn dat we al zoveel hebben kunnen doen, dat scheelt straks in april weer een hoop werk.


maandag 13 februari 2017

Tuinweer

Echt tuinweer vandaag. De hele dag zon en de wind was niet al te koud. Tussen het snoeien door zag ik allerlei moois in de tuin zodat ik uiteindelijk maar mijn macrolens op mijn toestel zette. Allereerst om de bessen van de klimop op de foto te zetten. Deze bloeiende klimop groeit hier overdadig, zowel in als buiten mijn tuin. Hele muren zijn er mee bedekt. Het is een decoratieve struik en ook nog eens lekker wintergroen.



Zijn de muren niet bedekt met klimop dan groeit er wel mos op. Er moeten hier ontelbare soorten mos groeien, ik zie zoveel verschillende.  Net als de klimop heel decoratief en het groeit gratis en voor niks. Aan het mos hoef je niets te doen, tegen de klimop moet af en toe streng worden opgetreden.