donderdag 21 september 2017

Mijn alleroudste blogvriendin

Emie is mijn alleroudste blogvriendin en degene met wie ik de meeste overeenkomsten heb. We zijn samen met onze echtgenoten semigranten, zij wonen half in Italië en wij half in Frankrijk. Emie en haar man Adrie wonen in Umbrië en dat grenst aan Toscane dus jullie begrijpen het al, wij hebben vandaag een bezoek gebracht aan het stel wat op een prachtige plek vlakbij de middeleeuwse stad Gubbio woont. We dronken koffie op het terras voor het huis en daarna kregen we een rondleiding over de domeinen met speciale aandacht voor de wijngaard van Adrie. Emie nam daar foto's van. In de zon met een prachtig uitzicht genoten we van een heerlijke lunch en natuurlijk werd er een glaasje wijn van het huis bij geschonken.



Voordat we weer naar de andere kant van het meer van Trasimeno reden waar we in een leuke B&B overnachten hebben we nog even een kort bezoek gebracht aan de stad Gubbio. Weer zo'n mooie Italiaanse stad met prachtige gebouwen maar ook nauwe straatjes waar je zo lekker kunt ronddwalen. Het was ontzettend leuk om even in het Italiaanse leven van mijn blogvriendin te kijken, bedankt Emie en Adri voor de fijne dag.


 


woensdag 20 september 2017

De torens van San Gimignano

In de stad San Gimignano lieten rijke kooplieden in de middeleeuwen hoge torens bouwen om te laten zien hoe machtig ze waren. Ooit stonden hier 72 van deze torens, nu nog 15. Ook de huizen onder die torens zijn groot en voornaam, ze stralen rijkdom uit. 


Dit is het Piazzo del Duomo waar veel mensen op de trappen voor de grote parochiekerk zaten te genieten van al het moois om hen heen. Het is natuurlijk ook een prachtig gezicht, al die strakke toren tegen die felblauwe lucht.





 

De huizen zijn rijk aan ornamenten met prachtige details. De onderste foto laat de stadsmuur zien. Wij waren op weg naar het zuiden en onze route voerde precies langs deze plaats die een bezoek meer dan waard is. Morgen zakken we nog iets verder Italië in, we gaan iemand een bezoekje brengen.



dinsdag 19 september 2017

Mooi Lucca

Lucca, dat is nou een stad naar ons hart. Niet te groot, al het moois is te overzien en het is er ook nog eens ontzettend gezellig. En om de lofzang compleet te maken, wij treffen het ontzettend met het weer. Gisteren in de Cinque Terre de hele dag droog, 's avond begon het te regenen maar wij gingen lekker uit eten en vannacht goot het. Vanmorgen scheen gewoon weer de zon. Vandaag af en toe een dreigende lucht maar daar bleef het bij.


Lucca is omringd door een stadswal waar we net buiten een goede parkeerplek konden vinden. Ik kreeg van een leuke parkeerwachtster een goede stadsplattegrond en we gingen door de Porta Vittorio Emanuele (klinkt lekker) lopend naar binnen. Meteen al van die leuke terrasjes waar we een lekkere koffie namen.


Daarna heerlijk lopen slenteren, mooie gebouwen op de foto genomen, twee kletsende dames met hond op een straathoek en een prachtige lantaarn waar we er later nog veel meer van zagen.





En toen kwamen we op het Piazza dell'Anfiteatro, de naam zegt het al, het plein is in een ovaal gevormd, de huizen in verschillende kleuren. Van wie de kop midden op het plein is weet ik niet want we ontdekten een nog vrij tafeltje op een van de vele terassen, in de zon en daar stoven we meteen op af. Een lekkere spagetti, en glas witte wijn, dit is Italië. Wat een sfeertje. Ik zag nog wel even de kans om blogvriendin Emie een plezier te doen want die is gek op wasjes.



maandag 18 september 2017

Cinque Terre

De Cinque Terre bestaat uit vijf dorpjes langs de Italiaanse kust vlak bij La Spezia in Ligurië. Het is het kleinste natuurpark van Italië en staat op de werelderfgoed lijst van Unesco. Vijf dorpjes, onderling verbonden met voetpaden, kleurrijke huizen tegen de rotswanden geplakt. Je komt er per trein die langs alle dorpjes rijdt, het grootste deel van het traject gaat door tunnels.





In de dorpjes overal smalle straatjes die naar boven lopen. De was kon er maar net tussen hier en hing heel hoog.


Jammer genoeg waren veel van de lagergelegen voetpaden afgesloten. Die waren door de zware regenval van de laatste tijd zo gevaarlijk geworden dat reparatie nodig was. De hogere paden zijn stijl en erg zwaar door ontelbare hoge treden. We hebben het wel geprobeerd en zijn hoog gekomen maar de routes zijn slecht aangegeven en afzettingen langs steile paden zijn er of helemaal niet of heel gammel.


Het is een prachtig gezicht, al die gekleurde huizen met als achtergrond de zee. Maar het is een toerischtische trekpleister van jewelste en daardoor erg druk. Je hoort allerlei talen om je heen, alhoewel de mensen op de foto hierboven Italianen waren, we hadden een leuk gesprek met ze. Onze eerste kennismaking met de Italiaanse bezienswaardigheden was een drukke, het mag voor ons iets rustiger.


zondag 17 september 2017

Op naar Italië

Als je dan toch al zo ver zuidelijk in Frankrijk woont is Italië erg dicht bij en we vonder het hoog tijd om dat land eens beter te leren kennen. Verder dan een paar dagen Rome en een langlauftrektocht in de Dolomieten waren we nooit gekomen. Dus zijn we vanmorgen in de auto gestapt, met de daktent er natuurlijk nog op en zijn we zuidwaarts gereden. Een mooie rit langs de Franse kust die we ook niet kenden en nog een stukje verder Italië in. We zitten nu op een camping iets achter de kust van Ligurië. Morgen willen we gaan wandelen in de Cinque Terre, maar het weerbericht geeft regen op. We zullen zien, meestal hebben wij erg veel geluk met het weer en valt het mee. Morgen meer.





Najaarswandeling van onze dorpsvereniging

Veel liefhebbers dit jaar voor de najaarswandeling van onze dorpsvereniging. We waren met zijn veertienen en dat kwam mede door de gasten in ons vakantiehuis en een vriend van Annie en Rudolph die graag mee wilden lopen. We liepen vanuit ons dorpje naar de overkant van de vallei, naar Intre.

In ieder jaargetijde mooi daar boven, zelfs die oude boerderij van twee broers die een grote schaapskudde hebben heeft zijn charme.


Van Intre ging het naar Blaizac en dat is weer een flinke vallei dalen en stijgen. Goed te zien is dat we in oud vulkanisch gebied wonen. Op de foto hierboven Roc d'Ajoux, een uitgedoofde vulkaan.

 


 
Hierboven Han, gast in ons vakantiehuis. Samen met zijn vrouw Ria hadden ze het vandaag prima naar hun zin. En  hieronder buurman Rudolph die door Mart al jaren 'de springende tuinkabouter' genoemd wordt omdat hij klein is en geen moment stil staat.

Het was een lange wandeling vandaag, viereneenhalf uur. Via Blaizac liepen we naar de Col de la Fayolle en daarna dalen naar Saint Julien du Gua waar bij het restaurant nog vier mensen op ons stonden te wachten. Heerlijk gegeten, ook heel gezellig, de stemming zal er goed in. Daarna met zaklantaarns in het donker terug gelopen naar Le Serret.


vrijdag 15 september 2017

Herfst in de moestuin

Onbegrijpelijk dat we met zo'n hete zomer nog zo veel hebben kunnen oogsten en nog steeds doen. We hebben deze week nog snijbonen gegeten en misschien zit er nog een maaltje sperciebonen aan te komen. De paprika's, tomaten en aubergines blijven maar komen en er zitten zelfs nog bloemen in de aardbeien dus met een beetje warmte blijven we die ook nog wel even plukken.



Ik denk dat ik deze week de laatste zonnebloemen op de vaas gezet heb maar in de dahlia's blijven er bloemen komen. Vanmorgen een boeketje geplukt voor de moeder van buurvrouw Jany. Omdat Jany boodschappen moest gaan doen in Privas en nog wat andere zaken regelen zou ze wat langer wegblijven en vroeg ze aan mij of ik even een keertje bij haar moeder wilde gaan kijken. Dat doe ik met plezier. We hebben samen de bloemen in het water gezet en daarna buiten in het zonnetje een poosje zitten kletsen. Oudere mensen hebben vaak zoveel wijsheid, het is fijn om met haar te praten. Straks ga ik nog even kijken. Dat vindt ze helemaal niet nodig maar ik doe het toch.